Wyświetlacz ciekłokrystaliczny

Ekran LCD inaczej wyświetlacz ciekłokrystaliczny to urządzenie wyświetlające obraz, dzięki zmianie polaryzacji światła. Występuje ona z powodu zmian orientacji cząsteczek ciekłego kryształu (czyli takiego, który wykazuje możliwość „płynięcia” charakterystycznego dla cieczy oraz duży stopień uporządkowania cząsteczek tak jak w kryształach) pod wpływem przyłożonego pola elektrycznego. Ciekły kryształ został odkryty przypadkiem przez Friedricha Reinitzera w 1888 roku. W wyniku przeprowadzonych badań zauważono, że można sterować właściwościami optycznymi tej substancji. Na ich podstawie skonstruowano pierwszy wyświetlacz ciekłokrystaliczny w 1964 roku. Takie ekrany zbudowane są: z komórek zawierających określoną ilość ciekłego kryształu, z elektrod wytwarzających pole elektryczne, z dwóch cienkich foli, które pełnią rolę polaryzatora i analizatora oraz ze źródła światła. Zasadę działania ekranu LCD można przedstawić następująco: pionowo przez polaryzator przechodzi strumień światła, a następnie przez elektrodę. Za elektrodą znajduje się warstwa ciekłego kryształu. Dzięki zastosowaniu różnych technik wyłączone elektrody znajdujące się przed i za warstwą ciekłokrystaliczną wymuszają na komórkach obrócenie polaryzacji światła o 900, dzięki czemu poziomy strumień światła może przejść przez analizator. Następnie odbija się od lustra i opuszcza wyświetlacz w ten sam sposób. Po podłączeniu prądu elektrody zmuszają komórki do ułożenia się w taki sposób, że nie zmieniają one polaryzacji światła. Z tego powodu światło nie przechodzi przez analizator, co powoduje efekt czerni.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Zostaw odpowiedź

Musisz być zalogowany żeby zostawić komentarz.

Powered by WordPress | Designed by: wordpress themes free | Find Free WordPress Themes and find best wordpress themes at wordpress 4 themes.